12.9.06

Verklaringen Gilbert Leduc, Isabel Degraeve & Yves Bonduelle







VERKLARING VAN GILBERT LEDUC:



Gerard Vilain, geboren in ’60, zat in zijn eerste jaar Romaanse aan de Rijksuniversiteit van Gent, toen hij verliefd werd op een studentin van wie de naam hier geen enkel belang heeft. Hij bracht zijn vriendinnetje mee naar huis, waar zijn vader – eveneens een Gerard geheten – verliefd werd op hetzelfde meisje. Korte tijd later werd het lijk van Gerard senior aangetroffen, verdronken in het water bij het Duivelsteen. Een ongeval? Moord? Zelfmoord? Wie zal het zeggen… Op zijn lichaam werden geen sporen van geweld aangetroffen… Gerard junior werd een tijdje verdacht van moord op zijn vader, maar daarna bij gebrek aan bewijzen vrijgelaten. Het meisje vertrok naar Katmandoe, een populaire bestemming voor de hippies van de late jaren zeventig. Ze was zwanger, zoveel staat vast. Zowel Gerard senior als Gerard junior… of een nobele onbekende… komen in aanmerking voor het vaderschap. De kwestie werd tot op de dag van vandaag niet opgelost, om de eenvoudige reden dat het meisje nooit is teruggekeerd van Katmandoe.

Door deze gebeurtenissen maakte Gerard junior zijn studies niet af. Ook hij vertrok op wereldreis. Hij zag alle grote steden van Europa en kwam aan de kost als straatmuzikant. Zo werd hij ook ontdekt door Isabel Degraeve, op dat moment werkzaam als talent-scout voor mijn platenfirma Duck Music. Isabel werd – en ik citeer: ‘verpletterd door de schroeiende intensiteit van zijn muziek, zijn teksten en de vertolking daarvan’. Ze nam Gerard mee naar huis, voedde hem, gaf hem te drinken, bood hem een bed aan voor de nacht… en kroop er daarna ook zelf in. ‘De nieuwe Jacques Brel is opgestaan!’ gilde ze, toen ze de volgende ochtend bij mij op kantoor verscheen. Gerard Vilain, zo klonk het, maakte een eigenzinnige en moderne mix van de aloude Vlaamse volksmuziek, folk en het Franse chanson. Zijn teksten noemde Isabel ‘uiterst poëtisch’, zij het zeer donker en zwartromantisch. Ze beschreef mij dit nieuwe talent als een volbloed ‘poète maudit’, een verdoemde dichter, die uitsluitend zong over liefde en dood en gefascineerd werd door zijn familienaam… Hij zou namelijk een afstammeling zijn, in rechte lijn, van de beruchte semi-legendarische Gentse burggraaf Geraard de Duivel. Vooral dat laatste vond ik, als platenproducent, een interessant gegeven. Toen ik bovendien van haar vernam dat Gerard een op zijn minst zéér interessant levensverhaal achter de rug had, heb ik haar dan ook groen licht gegeven om de artiest op te nemen in onze stal. Een sappig levensverhaal is altijd mooi meegenomen bij de promotie van een nieuw album; artiesten die iets te vertellen hebben doen het goed in de media, op voorwaarde dat hun ‘backstory’ op de juiste manier geëxploiteerd wordt, natuurlijk… En daarvoor was men bij mij wel degelijk aan het juiste adres!

Ik verzon voor onze vriend Vilain de artiestennaam Gerard de Duivel, liet wat smeuïge details over zijn leven uitlekken in de pers en stuurde hem met Isabel als producer en een stuk of wat collega-straatmuzikanten de studio in voor de opname van een eerste cd, die Duivelsteen zou heten. Ook de titel van de cd kwam, tussen haakjes, uit mijn koker. Jammer genoeg vond de heer Vilain het niet nodig ook een liedje te schrijven met die titel, een autobiografische song bijvoorbeeld, die hem van een zitje in de praatprogramma’s en een vast stekje in de boekskes zou verzekerd hebben. Maar soit, een mens kan niet alles hebben, zullen we maar zeggen. Isabel en haar vriendje namen heel wat nummers op… Isabel Danst dat hij speciaal voor haar had geschreven, Les Dunes en Veuve Noire waarmee hij twee heuse hits scoorde in Wallonië en in Frankrijk… en Isabel zette ook een concert-toernee door heel Vlaanderen op, terwijl ik het product ‘Gerard de Duivel’ als muzikaal ‘enfant terrible’ trachtte te slijten aan de gespecialiseerde pers… En met succes, moet ik zeggen, want er ontstond al gauw een begin van een ‘hype’ rond mijn artiest…

En toen liep het verkeerd… Na een spraakmakend optreden in het Duivelsteen, ter gelegenheid van de Gentse Feesten editie 1995, verdween mijn poulain in het gezelschap van een jongeman die – zo stelden diverse getuigen – verdacht sterk op hem geleek. En sindsdien ontbreekt van hem, en van de mysterieuze jongeman, ieder spoor. L’histoire se répète, zo luidt het gezegde. Heeft de duistere geschiedenis van het Duivelsteen, van vader en zoon Gerard de Duivel, zich dan opnieuw herhaald? Werd Gerard vermoord door deze jongeman… zijn zoon? Heeft hij de jongeman vermoord? Pleegde hij zelfmoord? Of is er nog wat anders aan de hand? Wie zal het zeggen…




VERKLARING VAN ISABEL DEGRAEVE:




Ik weet wel wat het smerig varken zoal vertelt… Leduc hé… Maar ik zeg u: ’t is non-sens! Allemaal non-sens! En ik kan het weten, want ik ben de Isabel uit het liedje dat Gerard speciaal voor mij geschreven heeft… Isabel danst… En ja, ik dans… op het zoete geluid van zijn stem… ah! zijn duivelse stem!...

Ja, ik ben dé Isabel Degraeve die Gerard de Duivel heeft ontdekt, meneer! En dé Isabel Degraeve zegt dat het nonsens is, wat het smerig varken zoal vertelt… Ik bedoel Leduc hé… Dat hij het mysterie rond Gerard de Duivel alsnog zou willen oplossen! Hà! Zijn enige bedoeling toen, net zoals nu, die was… die is… die zal altijd zijn: een zo groot mogelijke hype te creëren rond Gerard, mijn Gerard… waar hij en alleen hij dan zijn voordeel mee kan doen! Hij wilde toén al een hype creëren om de cd van Gerard zo sterk mogelijk te lanceren… en hij wil uit zijn… uit onze… uit de trieste geschiedenis van Gerard… en van mij… ook nù weer munt slaan!

Goed, goed… Het smerig varken kan dan wel zeggen dat ik toch maar met die onbekende jonge gast in bed ben gedoken… Het smerig varken kan dan wel zeggen dat ik Gerard zo jaloers heb gekregen dat hij die gast zijn kop heeft ingeslagen en daarna is ondergedoken… Of dat ik de anonieme jonge gast zijn kop zo zot gemaakt heb dat hij die van Gerard heeft ingeslagen en daarna is ondergedoken!... ’t Blijft mij allemaal eender wat hij zegt… Hij heeft al zoveel gezegd!… En ’t zijn leugens! ’t Zijn allemaal leugens!

Oké, oké, ik kan niet ontkennen dat ik te doen heb gehad met die gast, ik kende niet eens zijn naam… Allez, toch niet zijn echte naam… Maar het smerig varken moet niet proberen de verantwoordelijkheid voor de gebeurtenissen van ’95 in mijn schoenen te schuiven, hé! Ah nee hé! Het varken zélf is verantwoordelijk voor de moord op Gerard, niet ik! En het moet nu maar eens gedaan zijn met dat geroddel van hem! Over mij!

Hij heeft die gast destijds betaald om mij te verleiden… Het smerig varken, bedoel ik… Hij wilde de indruk wekken dat de geschiedenis van Gerard de Duivel zich herhaalde… Dat zou het goed doen in de boekskes! Zo kon de plaat met de grootst mogelijke hype gelanceerd worden! En toen is het uit de hand gelopen en nu… Oké, oké… Het zwijn zal u zeggen: ‘Dames en heren, ik wil er u toch even op wijzen dat deze… dat dit drankorgel destijds in loondienst was bij mijn firma Duck Music en voor mijn rekening een cd heeft opgenomen met Gerard de Duivel en dat ze nog steeds weigert mij àlle originele opnames te geven, waarvoor ík nota bene betaald heb!’ Dat is waar, dat is zeer waar. Maar ik zeg u dat ik de nagedachtenis van Gerard niet zomaar door het slijk laat sleuren door een vunzig varken! Hij heeft al processen gevoerd om die opnames, waarvan hij vindt dat ze hém rechtmatig toebehoren, weer in zijn bezit te krijgen! Maar no way hé! Over my dead body hé! (giechelt.) De computer is gecrashed, zeg ik dan. In de opnamestudio, monsieur le juge. Crash! Boem! Patat! Opnames weg! Hà!

Het smerig varken zal de rest van de opnames nooit krijgen! Never en jamais, Leduc! Oké, Isabel Danst en die Franse liedjes had hij al, maar de rest… dat hij ze opneemt met de muziek van Gerard en de stem van anonieme artiesten, hij doet maar! De rest van de opnames krijgt hij nooit! Hoort ge mij? Wilt hij er een full cd van maken, wel, dan zal het zijn over my dead body! Want Gerard hiéld van mij! Hij zou nooit gewild hebben dat het smerig varken… Gerard hield van mij alléén! Hij heeft zelfs een liedje geschreven, speciaal voor mij! Isabel danst, waarop ik nog altijd dans, op het zoete geluid van zijn helse stem en… En ik hield van hem… en dat ik hem toen heb bedrogen met die… met die gigolo… Gij hadt hem ingehuurd, Leduc! Gij! Ik zal het hem, en u, en mijzelf nooit meer vergeven! Et voilà… Toen kwam er dus een smerig varken met een lange snuit, en dan is ’t vertelselke uit, zeker?



VERKLARING VAN YVES BONDUELLE:



Kijk jong, ik wil alleen kwijt dat ik destijds tegen de politie gezegd heb – maar ze wilden mij niet geloven… Paar glaaskes teveel op… Het was nochtans simpel… Gerard geloofde dat hij de zoon van de Duivel was, of de reïncarnatie van Gerard de Duivel… Dat was voor hem ’t zelfde. Gerard geloofde dat de geschiedenis van het vervloekte Duivelsteen zich zou herhalen en hij heeft zélf zijn handen en voeten samen gebonden… en is zo in het water gesprongen. Gerard heeft zelfmoord gepleegd, ik heb dat met mijn eigen ogen gezien, en zo heb ik het ook aan de politie gezegd, maar ik had een paar glaaskes teveel op en ze wilden me niet geloven.

Waarom werd zijn lichaam dan nooit gevonden? Ja, dat weet ik ook niet… Het enige dat ik wél weet, is dat ik het met mijn eigen ogen heb zien gebeuren. Ze hebben nog gezocht, daar in het water bij het Duivelsteen. Ze hebben naar het lichaam van Gerard de Duivel gedregd. En ze hebben niks gevonden… En het lijk van die andere pippo hebben ze ook niet gevonden, nee… Maar die heb ik daar dan ook niet gezien. Niks hebben ze gevonden. Toch straf hé?

Nu goed, misschien heeft nog iemand anders gezien wat ik heb gezien… Dat Gerard in het water sprong en… ja, ik kon er hem niet uit halen, want ten eerste: ik kan niet zwemmen, en ten tweede: ik had een paar glaaskes teveel op… ’t Was toch Gentse Feesten voor iets, zeker? En een beetje muzikant heeft dan àltijd een paar glaaskes teveel op. Maar iemand anders, die wel kon zwemmen… die kan Gerard eruit gehaald hebben hé! En misschien was Gerard toen al dood en heeft die persoon het lijk dan laten verdwijnen… En ja, wààrom die persoon dat lijk dan zou hebben laten verdwijnen, dat weet ik ook niet. Ik ben maar een simpele muzikant. Maar dit is wat ik aan de flikken heb verteld…

Als ze mij iets vragen, dan zeg ik altijd dat Gerard zelfmoord heeft gepleegd. Er zijn natuurlijk ook mensen die beweren dat hij vermoord werd, maar dat kan ik moeilijk geloven. Ik heb destijds nauw samengewerkt met Gerard, en met Isabel, en ik ken Gilbert Leduc ook… en nee, dààr kan ik echt niet bij. Volgens sommigen zou Gerard gezegd hebben dat er een complot werd beraamd, waarvan hij vroeg of laat het slachtoffer zou worden. Een complot van zijn platenbaas Gilbert Leduc, zijn minnares Isabel Degraeve en haar nieuwe jonge Minnaar Zonder Naam… Hij moest sterven op de manier zoals Gerard de Duivel stierf in de legende: aan handen en voeten gebonden, in het water geworpen… En waarom moest hij sterven? Omdat Gilbert Leduc dan meteen daarna de cd Duivelsteen kon lanceren, met de grootst mogelijke hype, een gegarandeerd schandaalsucces… En omdat Isabel en haar jonge anonieme minnaar dan de handen vrij zouden hebben… En toen zou er iets verkeerd gelopen zijn tussen de drie samenzweerders, ze kregen ruzie, Isabel wilde de originele opnames niet afgeven die Leduc nog niet in zijn bezit had en… Enfin, de rest van het verhaal kent ge. Maar daar geloof ik dus niks van. Zeker Gilbert Leduc zit zo niet in elkaar, dat is eigenlijk zo’n beetje een moderne mecenas, en ik kan ervan meespreken. En Isabel is nooit tot dat soort beredeneerde, doordachte acties in staat geweest.


Geen opmerkingen:

Muzikaal uisterspel/audio drama/soundscape. Tekst: Patrick Bernauw. Muziek en geluidseffecten: Fernand Bernauw. Stem: Anton Cogen.